Tagarchief: Author Talk

Author Talk: Body Image

real beauty ellen degeneresMeestal zal ik niet de persoon zijn om kritieken uit te delen, omdat ik altijd in de hoop verkeer dat er vast genoeg mensen rondlopen op de aardbol die niet verblind zijn door onzekerheid. Maar na de zoveelste meme gezien te hebben waarin (vaak van nature) tengere dames onder de bus gegooid worden heb ik besloten er toch iets van te zeggen.

Distorted Body Image
Vrouwen zijn vaak onzeker over vanalles, en veel van die onzekerheden zijn te wijten aan hun eigen appearence. Of beter gezegd die van een ander. Want de hate comments die ik vaak genoeg voorbij zie komen worden vreemd genoeg nooit  aan mensen van het eigen postuur gericht, maar juist aan mensen die een ‘tengere’ bouw hebben. Als men de beredenering,”Ik haal een ander naar beneden om me zélf beter te voelen,” aanhoudt als een logische, dan vermoed ik dat dit door persoonlijke issues komt.  Het is echter onnodige haat die voortkomt uit zwakte en waar verder niemand wat aan heeft.shes-beautiful Women shouldn’t stab women in the back. We zijn allemaal mooi op onze eigen manier en niemand is beter dan een ander.
Dus ben je big & fabulous? Wees trots maar erken dat iedere vrouw uniek is en op haar eigen manier sexy kan zijn. Voor de mensen die slim & fabulous zijn, exact hetzelfde.

Don’t be defined by the size of your clothes, I know you are better than that.

Stay fabulous, Cindy

Author Talk: De Eeuwige Twijfelaar

big-NL8912_13Daar lig ik dan in bed, mijn ventilator aan, starend naar het plafond maar niet in staat mijn bed uit te rollen, iets ‘nuttigs’ te gaan doen met mijn tijd.
Zelf analyses houden in plaats daarvan mijn hoofd bezig. Dinsdag, ach dinsdag: “Waar zijn de dagen van mijn Highlight Comedy Night gebleven?”, denk ik bedroefd.
Want hoewel er enkele zwakke pogingen gedaan zijn om een  volledige nieuwe post te publiceren wist ik niet wat voor meerwaarde ik op dat moment aan de blogshophere  toe te voegen had. Weer een onuitgewerkt idee valt in het
gat van de ongepubliceerde concepten, ik rol me dieper in mijn dekbed. Teleurgesteld, schuldig, in ongenade was ik gevallen bij WordPress; beschaamd durf ik mijn blog niet onder ogen te komen. Inspiratie waar ben je bijt ik mezelf
geluidloos toe.
Nachten kwamen, nachten gingen, en als een déjà-vu herhaalde het tafereel zich over een periode van onbepaalde tijd.
Na de kortste nachten zijn mijn gedachtes het helderste, en zo bleek ook vandaag wanneer ik mijn blik weer eens fixeerde op het plafond. Gedoemd als de eeuwige twijfelaar, strevend naar perfectie en trachtend iedere misstap te voorkomen besloot ik dat de tijd gekomen was om uit de sleur te stappen. Bed uit, computer aan. Pyjama of geen pyjama, dag of nacht. Het was tijd om mijn plaats weer te claimen bij Highlight Update.
So get ready to take it to the next level! Ik ben er klaar voor, dus ik zie je daar. Humor, daten, lifestyle/fashion en het leven van een overenthousiaste studente inclusief.

Fijn om terug te zijn, tot Highlight

Author Talk: The fears of everyday life

Amigos amigos!

loesje-01.large

We hebben allemaal onze momenten van doemgedachtes. Ze besluipen ons op onze pieken, en nemen bezit van ons op onze dalen. Wanneer je dan zo’n zeldzaam moment van intense geluk beleeft is het eerste wat je je afvraagt: Hoe kan dit? Je bedenkt je angstvallig dat er spoedig wel iets mis zal gaan, want het is of course niet natuurlijk om je zo gelukkig te voelen. Ja ja, teveel denken kan een nare ziekte zijn, en ik kan er luidkeels over meepraten. Maar als je voor de verandering aan de andere kant van de streep staat en miserabel slechts een understatement is om te beschrijven hoe je je voelt, zie je in dat het toch wel een gradatie erger is dan dat ‘hopeloze geluk’. Bovendien kun je er niet met je hoofd bij waarom dit uitgerekend JOU moest overkomen. Maar hoe je met een tegenslag omgaat zal uiteindelijk wel veelzeggend zijn voor wie je bent als persoon. Always come out stronger. En als het zo blijkt te zijn dat je je helemaal niet kunt identificeren met de bovenstaande emoties en je je eigenlijk gewoon neutraal voelt, is er altijd nog ‘het kwaad’ in de vorm van gepieker. Niemand van ons ontkomt aan onszelf, maar als ik eerlijk ben klinken dit soort hersenspinsels zo mogelijk nog erger als je ze uitgeschreven hebt! Vrienden vandaag wordt een levensveranderende dag (vergeef me ook ik ben een simpele Dr Phil fan), vandaag wordt de dag dat we het leven goed in de ogen gaan kijken. En nee ik zeg niet dat ik een waterdicht battleplan heb, maar wie weet haal je toch nog iets van nut uit al mijn geratel… Want daar gaan we uiteindelijk voor!

The fears of everyday life piekeren
Ach jongens, ik knijp hem soms ook hoor, en ik verzeker je dat dat volkomen  normaal is. Want het is echt niet alsof ik iedere dag in angst leef. Wanneer ik echter een programma als Obese kijk, krijg ik het toch wel even benauwd. Het idee dat ik een gevangene van mijn eigen lichaam wordt, tja dat is toch wel iets geheel ondragelijks voor mij.

Dit is mijn fear top 3, de dingen waarover ik me chronisch druk maak en grote invloed hebben op de beslissingen die ik maak in mijn dagelijkse leven. Deze top drie is gewoon een illustratie, iedereen heeft zo zijn angsten natuurlijk.

  1. Ongelukkig sterven
  2. Helderheid verliezen
  3. Mijn eigen lichaamsgewicht niet kunnen dragen

The plan
Je angsten je leven laten beheersen is natuurlijk no way of life. Iedereen draagt ervaringen met zich mee die potentieel gezorgd hebben voor deze issues, maar zo gaat dat nu eenmaal in het leven, je kunt je er niet door laten kisten. Dus hier een paar persoonlijke tips en trucs om het (mogelijke) lijden, potentieel iets te verlichten.

  1. Maak een fear top 3 , of als het echt zo radicaal is: een fear top 5. Zet ze in volgorde van belangrijkheid en laat het vervolgens bezinken. Waarom heb je deze dingen uitgekozen? En op welke manier beïnvloeden ze je in je dagelijkse leven?
  2. Wat ga je eraan doen? Nadat je het probleem erkent hebt kun je gaan nadenken over de wijze waarop het bestreden dient te worden. Voor mij helpt het goed om positief in het leven te staan. Mijn mantra is dan ook: Waarom chagrijnig doen als je ook vrolijk kunt zijn? Er zijn altijd nog mensen in de wereld die het veel slechter hebben als jij, dus relativeer je probleem en ga het niet onnodig opblazen. Geloof me, het is je energie niet waard.
  3. Zet woorden om in daden! Als het goed is ligt je strijdplan nu klaar, dus is de tijd gekomen om hem in werking te zetten. Het is niet reëel om te denken dat het leven nu vlekkeloos zal verlopen, maar wie weet wordt het wel een heel stuk dragelijker.

gelukkige jongerenMijn plan was om lekker gezond te eten, positief in het leven te staan, te sporten en mijn goede vrienden op de speeddial te hebben, je weet wel: voor spoedberaad en die dingen. En ik moet zeggen dat het uitstekend voor me werkt! Natuurlijk heb ook ik nog mijn momenten van doemgedachtes, pieken, dalen en neutraliteit. Maar ik hou wel van een uitdaging, en who cares dat ik misschien plat op mijn gezicht ga whiles doing it. Dat is gewoon weer een sterk verhaal meer om te vertellen toch?!

Hou je taai! 

Cindy

Author Talk: Please exit the building

Feature-Writing-TaboosWeet je, toen ik voor eerst begon met bloggen zo’n 2,5 jaar geleden schreef ik vooral als ik op vakantie was. Het was een soort van digitaal dagboek, voordat ik een laptop kreeg nam ik altijd een papieren dagboek en een vulpen mee als ik op reis ging, maar de tijden veranderden en ik paste me aan. Op mijn blog schreef ik alle avonturen over het buitenland in geuren en kleuren op, de woorden tintelden dan nog na van de opwinding. 
Hoewel ik een persoonlijk handschrift veel kostbaarder vind dan al dat digitale gekrabbel kost het wel meer energie en tijd, en uit het feit dat ik altijd zoveel mogelijk activiteiten in zo weinig mogelijk tijd probeer te proppen kunnen jullie wel concluderen dat ik altijd tijd tekort kom. Een aantal uren extra in een dag zouden dus voor mij zeker geen kwaad kunnen. Maargoed, we dwalen af. 

Everybody exit the building!
Zoals ik al zei schreef ik dus alleen als ik op reis was omdat ik mijn eigen leven nogal saai vond en niet interessant genoeg om over te schrijven. Ik kwam nooit aparte mensen tegen, en er overkwamen me al helemaal geen onverwachte dingen. Just the same old people in the same old town. Als ik dan terug kwam van vakantie probeerde ik het schrijven wel voort te zetten, maar het was tevergeefs, ik had geen inspiratie en bovendien geen motivatie om iets schrijven. Nu zijn we alweer 2,5 jaar verder en hoewel ik zeker geen losbol ben, kan ik bevestigen dat mijn huidige leven wel een stuk blogwaardiger is. 
Eergisteren was ik bijvoorbeeld rustig aan het werk, ik had paskamerdienst en moest dus zorgen voor structuur in de chaos die mijn klanten dagelijks met liefde voor ons creëren. 
Ik bonjourde net een klant een vrijgekomen paskamer in toen de lichten ineens heftig begonnen te knipperen. “Wat was er toch aan de hand? Niets ernstigs toch?”

AngerRustig zei ik tegen de bezorgde klanten dat het geknipper vast zo weer over was, niet meer dan een technisch probleem. Plotseling hoor ik echter dat de manager tegen wachtende klanten bij de kassa zegt dat ze het gebouw moeten verlaten in verband met hun eigen veiligheid… Mijn collega komt de paskamer ingesneld om dit bericht aan de overige klanten door te geven.  Met kleren, zonder kleren, whateverals het maar naar buiten ging, en op hoog tempo alsjeblieft! De lange rij vrouwen keek me met smekende ogen aan, “pas alsjeblieft op mijn kleding zodat niemand het pakt” zeiden ze. Natuurlijk beloofde ik dat ik de kleding met mijn leven bewaken zou, en bleef staan terwijl ik toekeek hoe de klanten naar de uitgang vertrokken. Trouw wachtte ik bij de kleding, want ik ben een persoon van mijn woord en ik was bovendien niet van plan een vrouwenoorlog te ontketenen, dat gaat namelijk snel in een winkel zoals de onze. Maar de realitycheck kwam al snel: “CIN, jij moet ook de winkel uit!” “O.” 
Met lede ogen verlaat ik dan het pand en kijk toe hoe de brandweer met veel bombarie aankomt, er was dus brand. Brand notabene, de eerste in mijn hele leven. (Zoals ik al zei, in mijn leven gebeurde er nooit wat) Door het snelle handelen van het personeel en de brandweer kreeg de brand geen kans om te escaleren en was het vuur in no time weer uit. Voor ik het wist stond ik weer binnen kleding te vouwen met een lach op mijn gezicht als vanouds: “Cin, heb je binnenpret?” 
Haha, ze moesten eens weten!