How style beats fashion

Hi Updaters!

No better way to start my year than to return to you! And I must say: it’s great being  back. I thought it would be fun to start off with a style post, so sit back and let’s turn up the sassiness in your personal style!

Massimo-Dutti-Fall-Winter-2013-4
Massimo Dutti a/w 2013

Signature style
Signature style is something that is actually very underestimated by a lot of people. This is quite sad because although you can’t change your genes, what you cán change is the way you wish to present yourself. I for instance have tried so many styles that when I look back sometimes I go: O no I didn’t?! But it’s great to go through a style revolution and to grow and learn as an individual.
My journey started with trying to be like everyone else but never quite being able to live up to their style, my mom would be like “you don’t have to be like all those other kids”, but you don’t really care when all you want is to fit in. So how did I do it? Well when I was about 16 years old I started wearing all black and occasionally combining it with bright colors. I slowly started making the transition to what is my current style: a modern take on the preppy office style mixed with a little rock & roll.
lg_524c4d63-d2c4-40d0-b799-052a0aa613dbAnd so my style revolution started, with some pretty good highs and some very terrible lows, but hey taste doesn’t grow over night! I purchased fake nerd glasses, because people were calling me that already so thought I’d better own the title. Then I started wearing blazers, slim fit clothes, beanies, skirts, highwaisted shorts, dresses and even high heels. Believe me I tried almost everything in the book to the point that I even started sewing my own clothes. Urban, minimalist, la garconne, colourblocking: you name it, I did it! So it has taken me quite a while to figure out what works for my personality, body shape, skin shade and at which stores I could get the desired clothes and accessories with the right value for my money. And today is your lucky day because I’m going to share the basics of great style with you so you can take a shortcut in your own personal style revolution!

Back to basics
hm-2011-autumnwinter-2011-13I apply the four S’es when, shopping, dressing or styling. Simple, smart, sexy and sophisticated.
Simple: I’ve noticed that very complicated styles don’t work for me,  I don’t feel comfortable moving in them. And because I’m a active person feeling restricted from movement doesn’t make life easier, that’s why less is more has been my motto for the past years. But if layers work for you, go for it! Just don’t feel the burden to do so.
Smart: I love dressing smart, like literally. Blazers, chino’s, briefcase and everything. But by smart I actually mean ‘know how to look your best’. That means detect your flaws and your strong points. Accentuate your strengths, disguise your weaknesses  and get a more ‘put together’ overall look.
Sexy: I think confidence is what makes a outfit sexy, even if you’re wearing a garbage bag. As long as you feel great in what you wear it is totally going to shine through (not that I’m now encouraging you to start wearing garbage bags!).
Sophisticated: Set yourself apart from the masses and be elegant and classy. No need to be flashy to get noticed. Make sure the items of choice are in  harmony with each other in color and snit.

Make it work
Before you can apply the S’es correctly it’s important to know what body type you are.

Ladies
I’d like to refer to the twelve body types that were defined by Trinny and Susannah, two renowned British fashion stylists. Click on the link to learn more about what works for your shape. Don’t take it too literal though, everybody is unique and you  have to try different things before you know for sure that something doesn’t work for you.

Gents
Yes guys, you got a specific body shape too and it wouldn’t hurt to know which type you are. I’d like to refer you to two different links, one general and one more specific site.

General must haves
cropped-burberry-prorsum-ss-2011-campaing-04.jpg

  • Black slim-fit jeans
  • Blue jeans
  • White t-shirt/tanktop
  • Black t-shirt/tanktop
  • Basic blouse (preferably slim- fit)
  • Timeless jumper
  • Blazer
  • Long jacket
  • Short jacket
  • A pair of dress shoes (loafers or heels for the ladies)
  • A pair of casual/neutral shoes (everyday wear)

Start with the basics to get your renewed style going,  it’s important however to keep in mind that your follow up purchases will be combinable with the wardrobe you already have otherwise you’ll be spending more money than needed. My advise is to go to  ‘actual’ stores at first, when you’ve figured out which brands, fits and colors work for you, you can start ordering online and make more expensive investments.
Whatever you do, remember that fashion fades and taste is here to stay. Have fun styling and stay tuned for the follow up!

See you at Highlight

Advertenties

Victory: In it, to win it.

Mediocracy is a choice
A brand-new year has begun and I’m betting you have your short list with new year resolutions ready. People are  always telling me that those new years resolutions are useless, but I actually stick to mine, year after year. It all depends on your mindset, because life is  like a game you see. Let’s take for instant basketball, I’ve played that sport most of my life and I can say that I was definitely in it to win it. Yes of course you win some and you lose some but in the end victory is the highest achievement. And if people say you should play sports just for the fun I really do disagree with that. That’s like saying that striving for mediocracy is okay, and like… it’s not. So I’m dedicating this post to all those positive minds who are ready to make changes in their lives this year. Striving for success isn’t in the first place  about being better than someone else, it is about being the best version of yourself that you can possibly be. About  reinventing yourself over and over and being able to put things in perspective, your successes and your downfalls. Because in the end they make you who you are and there is a lesson in every experience.

To get you get you guys pumped up for the new year I’ve selected five of my favorite victory songs. So get in the winning mood and have a happy and victorious new year!

Love Cindy

Student life struggle: Döner Kebab

20110214_Döner_KebabDit scenario is er een dat iedereen kent, en waarschijnlijk ook regelmatig mee struggelt (of je er nu wel of niet voor uit komt is een ander verhaal). Voor de een is het niet te vaak swipen met de creditcard, voor de ander toch maar eens wat minder obsessief gaan gamen, maar bij is het een stiekeme fascinatie voor een kar. Om precies te zijn: de döner kebab kar, zoals ik hem liefdevol heb omgedoopt.
Want in mijn straat staat er een kar, een kar gevuld met de guilty pleasures die ik juist zo zorgvuldig mogelijk probeer te vermijden. Van Turkse Pizza tot god weet wat al niet meer, maar het ruikt goed, heel goed en daar begint dus de tweestrijd, of ik “toch maar eens een keer een lekkere döner moet bestellen, want het was toch alweer zo lang geleden…” Maar firm houd ik mezelf voor dat ik voor minder geld een lekkere en bovendien gezonde maaltijd kan fixen. Beacuse once you get hooked…  JuistOnder dat mom schrijd ik vooruit terwijl de ogen van de döner kebab mannen in mijn rug branden.
Nu alweer bijna een jaar, loop ik dag in dag uit langs deze toko. Soms met een steelse zijdelingse blik, maar steeds vaker vastberaden op mijn bestemming afgaand. Iedere keer dat ik hem getrotseerd heb is weer een winst, hoewel ik niet zal ontkennen dat de geur me blijft achtervolgen. Gister liep ik weer eens langs de kar, helemaal in die jasje-dasje-stijl die ik zo adoreer, en bedacht me hoe vaak die döner mannen  me wel niet hadden zien lopen in het afgelopen jaar. Onderweg de uni, terug van het sporten, op de fiets naar het werk, doordrenkt van de regen. Soms zelfs meerdere keren op een dag, kledingwissel inclusief.
Ik denk er wel eens aan om gedag te gaan zeggen, gewoon voor de gezelligheid en om te zien wie die mysterieuze kebab makende mannen zijn. Of ze me zouden herkennen? Ik betwijfel het, maar misschien ga ik er toch maar een keertje langs en wie weet bestel ik dan ook nog wel wat döner kebab, gewoon, om hen een plezier te doen!

Cindy

Author Talk: De Eeuwige Twijfelaar

big-NL8912_13Daar lig ik dan in bed, mijn ventilator aan, starend naar het plafond maar niet in staat mijn bed uit te rollen, iets ‘nuttigs’ te gaan doen met mijn tijd.
Zelf analyses houden in plaats daarvan mijn hoofd bezig. Dinsdag, ach dinsdag: “Waar zijn de dagen van mijn Highlight Comedy Night gebleven?”, denk ik bedroefd.
Want hoewel er enkele zwakke pogingen gedaan zijn om een  volledige nieuwe post te publiceren wist ik niet wat voor meerwaarde ik op dat moment aan de blogshophere  toe te voegen had. Weer een onuitgewerkt idee valt in het
gat van de ongepubliceerde concepten, ik rol me dieper in mijn dekbed. Teleurgesteld, schuldig, in ongenade was ik gevallen bij WordPress; beschaamd durf ik mijn blog niet onder ogen te komen. Inspiratie waar ben je bijt ik mezelf
geluidloos toe.
Nachten kwamen, nachten gingen, en als een déjà-vu herhaalde het tafereel zich over een periode van onbepaalde tijd.
Na de kortste nachten zijn mijn gedachtes het helderste, en zo bleek ook vandaag wanneer ik mijn blik weer eens fixeerde op het plafond. Gedoemd als de eeuwige twijfelaar, strevend naar perfectie en trachtend iedere misstap te voorkomen besloot ik dat de tijd gekomen was om uit de sleur te stappen. Bed uit, computer aan. Pyjama of geen pyjama, dag of nacht. Het was tijd om mijn plaats weer te claimen bij Highlight Update.
So get ready to take it to the next level! Ik ben er klaar voor, dus ik zie je daar. Humor, daten, lifestyle/fashion en het leven van een overenthousiaste studente inclusief.

Fijn om terug te zijn, tot Highlight

The day before Highlight

Wauw vrienden, het is bijna zover… Morgen is de grote dag! En daarom dus ook deze wel heel bijzondere post. Dit is het allerlaatste blogbericht wat ik op mijn oude blog ‘Update!’ heb geplaatst, exact 1 dag voor de geboorte van Highlight. Nadat ik het bericht postte en besloot terug te kijken naar mijn bloggeschiedenis moest ik bekennen dat ik aardig teleurgesteld was. Was dit nu alles? Maar 19 berichten in bijna Twee jaar? Een lay-out die niet meer bij me paste, en een schrijfstijl die sterk geëvolueerd was ten op zichte van voorafgaande posts waardoor het hele blog niet meer representatief was voor wie ik was en wilde zijn als blogger. En dan had je ook nog dat blogprogramma, hemel, ik kreeg de dingen nooit gedaan hoe ik dat wilde. Nooit werd een post precies zoals ik het in gedachten had, en dat begon zijn tol te eisen: Want ik was, ik ben en ik blijf een perfectionist in hart en nieren. Daarom besloot ik dat de tijd gekomen was voor verandering.
Mijn eindexamens zaten eraan te komen dus ik zou bijna gaan afstuderen. Bovendien was het mei, mijn verjaardagsmaand, de maand waarin ik volwassen zou worden. De maand waarin er eigenlijk alleen maar goede dingen hoorde te gebeuren (in mijn beleving dan). En omdat er zonder dat bericht  nooit een Highlight Update was geweest zou ik het graag met jullie willen delen. Daarom kijken we vandaag nog voor een laatste keer over onze schouder, met een knipoog naar het verleden maar met de focus op de toekomst!

Cheers! 

Origineel gepost op ‘Update!’ 2-05-2012
Your worst nightmare: no network. (bewerkte versie)

Amigosss,

kroon-500x391Van uitstel, komt afstel en dat blijkt wel!
Jemig ik kan me mijn laatste blogbericht niet eens meer herinneren *schaamt zich diep*. We zijn ondertussen al heel wat maanden verder, en enorm veel ervaringen rijker. Toch mis ik het wel om op reis te gaan, naar een of andere onbekende plaats en jullie dan te kunnen vermaken met al mijn spannende bevindingen, want mijn dagelijkse leven is niet zo enorm spannend *toegegeven*. Ik zou wel 10 blogpagina’s vol kunnen krabbelen onderhand, want mijn vingers jeuken. Maar voorlopig houden we het op Queensday. Oranje boven allemaal!

Queensday
Jawel, de dag was aangebroken, Koninginnedag. De dag waarop iedereen zich opvallend vrolijk gedraagt (het gros omdat ze nu een legitieme reden hebben om zich 48 uur lang te bezatten) en je ogen pijn doen van het oranje. Vandaag zou een goeie dag zijn had ik mezelf beloofd, ik zou oude vrienden treffen en mezelf niet gek maken met die hersenspinsels van me, want das niet gezond, zeker niet in deze tijden.
Na een dramatische ochtend vol dilemma waarin Pien en ik een hele discussie over Haar oranje look hebben gehad waren we klaar om op de bus te stappen, op weg naar vrienden die we nog niet hadden ontmoet. Natuurlijk is het naïef om te denken dat zo’n dagje vlekkeloos verloopt, maar zo goedgelovig als ik ben ging ik nietsvermoedend op pad met mijn vriendin aan de arm. What could possibly go wrong?…
Op het busstation stonden al enkele oranjefanaten te wachten die net zoals wij op weg waren naar een bestemming waar zij hun Oranjegevoel goed zouden kunnen uitdragen. Hoopvol springt iedereen op als de bussen arriveren, maar al gauw trekken de gezichten bij, de bussen zitten Overvol, er past geen mens meer bij. In een soort van schocktoestand zie ik hoe onze bus aan mijn neus voorbij rijdt.
“Buschauffeur, dat was niét de afspraak!”, denk ik nog. Dus wat doe je dan, als je gestrand bent op het busstation? Juist, je regelt vervoer, betrouwbaar vervoer welteverstaan.

Mama to the rescue! Jawel, Pien krijgt haar moeder zover om ons naar Eindhoven te brengen, al moeten we als tegenprestatie wel eerst Piens fiets thuisbrengen. En voor de mensen die mij nog niet zo lang kennen, ik ben geen held in het vervoeren van mensen per fiets *kuch kuch*.

gsmWanneer we met al onze ledematen aangekomen zijn bij Pien thuis duiken we in de auto, en voor we het weten zijn we on our way!
Maar het lot heeft nog meer ellende voor ons in petto, we kunnen Puck niet bereiken (een vriendin die  we in Eindhoven hadden moeten treffen). *Geen netwerk* *Lijn bezet* My worst nightmare just came trueDertig minuten lang teren we weg voor het beursgebouw, wat verre van de bedoeling was, want wegteren had ik ook wel in mijn kamertje kunnen doen. Daar hoefde je geen benzine voor uit te geven. Dus we gingen we weer op pad, op zoek naar de volgende amigo!

Vastberaden om niet alwéér een vriend mis te lopen vraag ik enthousiast aan wat politieagenten de weg, terwijl Pien me stilletjes voor gek verklaart. Maarja als ze dan toch de hele stad gaan bezetten kan ik er net zo goed een slaatje uit slaan toch? “Meneer, heeft u enig idee waar de Pallaz is? Schijnt een of andere gaybar te zijn…”, zeg ik met mijn beste pokerface. Beleefd krijg ik duidelijke aanwijzingen naar de gelegenheid. Ik zwaai hem gedag en vrolijk vervolgen we onze reis door de waanzinnige massa.

Wonder boven wonder vinden we de plaats zonder teveel omzwervingen, en het eerste wat ik doe is binnen vragen of Sven ergens te bekennen is. Wanneer ik weer naar buiten loop, de mensenmassa tegemoet, staat hij daar dan, een van mijn allerbeste vrienden van de afgelopen 2 jaar, in Real life. Mijn gezicht deed gewoon pijn van het lachen, want het internet was zojuist werkelijkheid geworden. Net wanneer ik dacht dat deze dag niet beter zou worden, werd het dat toch!

IMG_20130425_154418Maargoed, geld, we hadden geld nodig, op dit soort dagen heb je niks aan digitaal geld, je moet cash hebben. Met z’n drieën vervolgen we onze reis door de massa. Bij de dichtstbijzijnde pinautomaat vraag ik enkele jongens om op te staan, maar ze beweren dat het apparaat stuk is, en dan zijn we weer terug bij af.
 What to do? Geen nood, we vragen het weer aan onze beste meneer de politieagent! En zoals ik al voorspelde wist hij wel een pinautomaat te vinden, de locatie was echter minder bevredigend als verwacht. Ellenlange rijen staan voor de apparaten en de moed zakt ons in de schoenen, hoe lang zouden we daar moeten staan? Gelukkig vervelen wij ons nooit, en was er in onze nabije omgeving genoeg interessants te zien wat we bespreken konden. Nadat we eindelijk gepinned hadden en weer terug aangekomen waren bij de Pallaz moesten we nog onze legendarische foto nemen. Een mooie herinnering aan een mooie dag.

Oranje boven!

Veel liefs, Cin

Upcoming Youtube Talent: Dance edition

Hi Guys!

It’s been a while but I’m back with a very special ‘Upcoming Youtube Talent’ post. We are not going to admire some fine singing for a change, but this Upcoming Youtube Talent Post is dedicated to some of my favorite TV dance moments. I hope to find some more underground dancers for the next special, but for now I’d like to share some very talented dancers with you. I love their craftsmanship, originality and dedication and I hope you will feel the same way after seeing the videos!

Enjoy!

XXL Post: Survivalen in de Rimboe!

Dit zijn de verslaggevingen van een reis van scholier tot student. Een trip die je meeneemt van open vlaktes naar begroeide jungle.
Dít zijn mijn belevenissen die je meevoeren op een pad dat verbreedt van intiem naar massaal. Van dorp tot wereldstad, van bekend naar anoniem.
Geen mens die me handleidingen gaf, tips of  “how to do’s”.
Maar vanaf nu zal alles anders zijn. Want ik zal jullie die exclusieve blik laten werpen op de ervaringen van een alledaagse student, jullie de benodigde tools aanreiken en kortom alles doen wat er in mijn macht ligt om je voor onnodige fouten  te behoeden.
Dus wees scherp, lees goed en welkom bij: de allereerste editie van “Survivalen in de Rimboe!”

Welkom in de Rimboe
AMSTERDAM-GRACHTENGORDEL-WERELDERFGOEDLIJST
Daar was het dan, het moment van de last goodbye. Een knuffel, een kus en een bemoedigende glimlach. Vanaf nu, zou ik er alleen voor staan.
Achttien jaartjes jong, met een atheneum diploma op zak die nog heet was van de naald, een onvermurwbaar goed humeur, en een stralend optimisme waar zelfs de zon jaloers op zou zijn geweest. Daar stond ik dan, aan het begin van mijn reis.
In mijn nieuwe kamer, in een nieuwe stad, op een nieuwe studie en met nieuwe collega’s. Dit was de schone lei waar ik al jaren naar hunkerde, en nu ik het eenmaal zo ver was
bracht het mijn ooit zo solide zelfvertrouwen toch wel even aan het wankelen. Ja, want voor het eerst in mijn leven stond ik er echt helemaal alleen voor.
Een ding moet je goed begrijpen, en dat is dat de stad een hiërarchie is, een maatschappelijke samenleving die veel weg heeft van de jungle. Met roofdieren en prooien. Met winnaars & verliezers. Als nieuwkomer in de stad begin je vaak onderaan,  je accent die nageaapt wordt of opgetrokken wenkbrauwen zijn slechts milde voorbeelden om dit feit te bekrachtigen. Je valt er buiten, en hierdoor kom je voor twee keuzes te staan. Of je besluit op te gaan in de massa, een van de velen te worden en (hopelijk) geaccepteerd door de opperhoofden van de groep. Of je houdt vast aan wie je bent, waar je vandaan kwam en past je aan zonder je werkelijke identiteit uit het oog te verliezen. Zoals ik het nu zeg klinkt het allemaal heel helder en makkelijk, maar wanneer je dat punt zelf bereikt of al bereikt hebt zul je de innerlijke tweestrijd die er plaatsvindt beter begrijpen. Of beter gezegd, driestrijd. Wie was ik, wie ben ik, en wie wil ik zijn? En bovenal, hoe overleef ik hier in deze rimboe?

Survival Tips voor beginners
Ben je nieuw in de rimboe? Ga er dan stevig voor zitten, want hier volgen de allereerste overlevingstips. Om de survival strategie kracht bij te zetten maken we een sprong in de tijd en gaan we terug naar het moment van mijn eerste verplichte introductie dag op de uni.
—Nog voordat mijn wekker afgaat rol ik mijn bed uit, uitgerust en op scherp, klaar voor een nieuwe dag. Het plan is om om 8.00 uur stipt de bus te nemen zodat ik nog een halfuur speling heb mocht er iets mis gaan tijdens het reizen. You never know, right? Het idee is om als een van de eersten in de banken te zitten, want eerste indrukken zijn belangrijk, heel belangrijk. Nadat ik een steelse blik geworpen heb op mijn horloge besluit ik dat het tijd is om te gaan. De 310, 310,  310. Op dat ritme vervolg ik mijn weg naar de bushalte; ik krijg de raarste ticks als ik nerveus ben. Opgewonden staar ik naar het elektronische bord waar alle bussen op staan, hmm 310, niet eens maar zelfs twee maal. Merkwaardig. 310 naar Amsterdam, 310 naar Amsterdam via Schiphol. “Wat zou het verschil zijn?”, denk ik nog even bezorgd. Uit voorzorg app ik mijn studiegenoten uit de buurt nog even voor bevestiging, ‘de 310 moest ik hebben toch?’ Geen reply… ach, het zal vast niet zoveel uitmaken. ov_chipkaart_tegoed240408Smooth swipe ik mijn gloednieuwe OV over de kaartlezer, en neem plaats bij het raam. Terwijl ik het landschap goed in de gaten houd (omdat het me toch niet helemaal lekker zit van de bus) verlies ik mijn mobiel geen moment uit het oog, up to date blijven met mijn nieuwe amigo’s is een must. Wanneer ik plotseling opkijk van mijn beeldscherm durf ik echter te zweren dat ik een zenuwinzinking krijg. Waar zijn de gebouwen die ik me ingeprent had? De route die we de vorige keer gereden zijn? Het duurt even, maar uiteindelijk vind ik de moed om een medepassagier even aan te tikken. ‘Uhm, zou ik iets mogen vragen? Gaat deze bus naar Station Zuid? Want ik herken deze route niet, en dit is wel de 310…’ ‘Zuid? Nee we gaan echt helemaal de andere kant op. Om bij Zuid te komen zul je de eerst volgende halte uit moeten stappen, met de metro terug moeten reizen naar WTC en vervolgens het laatste stuk met de voet af moeten leggen. Ik moet er zo ook uit, geen zorgen, het komt goed.’ [WTC? Metro? Are you bloody kidding me?! Ik kan niet eens een normale overstap maken met de trein…] Verloren stap ik uit, en dan blijkt ook al snel dat mijn OV-kaart het niet meer doet: hoeveel pech kan een mens hebben? De metro  zou over drie minuten aankomen en ik zat zonder vervoersbewijs. Snel koop ik mijn kaartje en ren door de poortjes alsof mijn leven ervan hangt. [ACHT uur in hemelsnaam, om 8 uur stap ik de bus in en nu zit ik aan de verkeerde kant van Amsterdam.Ik begin me af te vragen hoe ik dit soort dingen klaarspeel, het is bijna een talent.] Nog een keer legt de Amsterdamse me de weg uit, en vanaf dan sta ik er echt alleen voor. Nog een laatste keer kijk ik op mijn horloge, bijna 9 uur… Hoog tijd om de vrienden te appen dat ik  ‘ergens’ in the middle of God knows where ben. Maar dat ik eraan kom. Wanneer ik uitstap bij Station Zuid, ben ik voor de derde keer die ochtend gedesoriënteerd en besluit direct de weg te vragen. Snel vervolg ik mijn weg, en om 20 minuten na tijd zit ook ik eindelijk in de banken. ‘CIN?! Waar was je toch?’ ‘Goeie vraag, maar als ik heel eerlijk ben: Geen flauw idee!’—

Tipsbig-schrijf-1209 2

  1. Ben je nieuw in een stad en ken je de bustijden nog niet zo goed? Geen punt, gebruik de 9292 app. Niet ervan uit gaan dat je na een keer reizen de trip vlekkeloos aflegt.
  2. Merk je dat je plotseling langs plaatsen komt die je niet herkent, trek dan op tijd aan de bel. Ik had mezelf tijd kunnen besparen door al op een eerder punt om te keren.
  3. Blijf positief en kalm wanneer het mis gaat. Door goed na te denken en met je hoofd bij de les te blijven ben je in no time weer back on track!
  4. Het is niet erg om een keer een fout te maken, dus wees niet bang om dit toe te geven en om de weg te vragen, de meeste mensen zullen je graag helpen!
  5. Voorkomen is beter dan genezen, reis daarom de eerste paar keren met voorkeur in een groep. Wanneer de route vertrouwd geworden is, red je je ook wel alleen.

Hou je taai, en tot in de rimboe!

Every day a Highlight

%d bloggers liken dit: