Categorie archief: Survivalen in de Rimboe

XXL Post: Survivalen in de Rimboe!

Dit zijn de verslaggevingen van een reis van scholier tot student. Een trip die je meeneemt van open vlaktes naar begroeide jungle.
Dít zijn mijn belevenissen die je meevoeren op een pad dat verbreedt van intiem naar massaal. Van dorp tot wereldstad, van bekend naar anoniem.
Geen mens die me handleidingen gaf, tips of  “how to do’s”.
Maar vanaf nu zal alles anders zijn. Want ik zal jullie die exclusieve blik laten werpen op de ervaringen van een alledaagse student, jullie de benodigde tools aanreiken en kortom alles doen wat er in mijn macht ligt om je voor onnodige fouten  te behoeden.
Dus wees scherp, lees goed en welkom bij: de allereerste editie van “Survivalen in de Rimboe!”

Welkom in de Rimboe
AMSTERDAM-GRACHTENGORDEL-WERELDERFGOEDLIJST
Daar was het dan, het moment van de last goodbye. Een knuffel, een kus en een bemoedigende glimlach. Vanaf nu, zou ik er alleen voor staan.
Achttien jaartjes jong, met een atheneum diploma op zak die nog heet was van de naald, een onvermurwbaar goed humeur, en een stralend optimisme waar zelfs de zon jaloers op zou zijn geweest. Daar stond ik dan, aan het begin van mijn reis.
In mijn nieuwe kamer, in een nieuwe stad, op een nieuwe studie en met nieuwe collega’s. Dit was de schone lei waar ik al jaren naar hunkerde, en nu ik het eenmaal zo ver was
bracht het mijn ooit zo solide zelfvertrouwen toch wel even aan het wankelen. Ja, want voor het eerst in mijn leven stond ik er echt helemaal alleen voor.
Een ding moet je goed begrijpen, en dat is dat de stad een hiërarchie is, een maatschappelijke samenleving die veel weg heeft van de jungle. Met roofdieren en prooien. Met winnaars & verliezers. Als nieuwkomer in de stad begin je vaak onderaan,  je accent die nageaapt wordt of opgetrokken wenkbrauwen zijn slechts milde voorbeelden om dit feit te bekrachtigen. Je valt er buiten, en hierdoor kom je voor twee keuzes te staan. Of je besluit op te gaan in de massa, een van de velen te worden en (hopelijk) geaccepteerd door de opperhoofden van de groep. Of je houdt vast aan wie je bent, waar je vandaan kwam en past je aan zonder je werkelijke identiteit uit het oog te verliezen. Zoals ik het nu zeg klinkt het allemaal heel helder en makkelijk, maar wanneer je dat punt zelf bereikt of al bereikt hebt zul je de innerlijke tweestrijd die er plaatsvindt beter begrijpen. Of beter gezegd, driestrijd. Wie was ik, wie ben ik, en wie wil ik zijn? En bovenal, hoe overleef ik hier in deze rimboe?

Survival Tips voor beginners
Ben je nieuw in de rimboe? Ga er dan stevig voor zitten, want hier volgen de allereerste overlevingstips. Om de survival strategie kracht bij te zetten maken we een sprong in de tijd en gaan we terug naar het moment van mijn eerste verplichte introductie dag op de uni.
—Nog voordat mijn wekker afgaat rol ik mijn bed uit, uitgerust en op scherp, klaar voor een nieuwe dag. Het plan is om om 8.00 uur stipt de bus te nemen zodat ik nog een halfuur speling heb mocht er iets mis gaan tijdens het reizen. You never know, right? Het idee is om als een van de eersten in de banken te zitten, want eerste indrukken zijn belangrijk, heel belangrijk. Nadat ik een steelse blik geworpen heb op mijn horloge besluit ik dat het tijd is om te gaan. De 310, 310,  310. Op dat ritme vervolg ik mijn weg naar de bushalte; ik krijg de raarste ticks als ik nerveus ben. Opgewonden staar ik naar het elektronische bord waar alle bussen op staan, hmm 310, niet eens maar zelfs twee maal. Merkwaardig. 310 naar Amsterdam, 310 naar Amsterdam via Schiphol. “Wat zou het verschil zijn?”, denk ik nog even bezorgd. Uit voorzorg app ik mijn studiegenoten uit de buurt nog even voor bevestiging, ‘de 310 moest ik hebben toch?’ Geen reply… ach, het zal vast niet zoveel uitmaken. ov_chipkaart_tegoed240408Smooth swipe ik mijn gloednieuwe OV over de kaartlezer, en neem plaats bij het raam. Terwijl ik het landschap goed in de gaten houd (omdat het me toch niet helemaal lekker zit van de bus) verlies ik mijn mobiel geen moment uit het oog, up to date blijven met mijn nieuwe amigo’s is een must. Wanneer ik plotseling opkijk van mijn beeldscherm durf ik echter te zweren dat ik een zenuwinzinking krijg. Waar zijn de gebouwen die ik me ingeprent had? De route die we de vorige keer gereden zijn? Het duurt even, maar uiteindelijk vind ik de moed om een medepassagier even aan te tikken. ‘Uhm, zou ik iets mogen vragen? Gaat deze bus naar Station Zuid? Want ik herken deze route niet, en dit is wel de 310…’ ‘Zuid? Nee we gaan echt helemaal de andere kant op. Om bij Zuid te komen zul je de eerst volgende halte uit moeten stappen, met de metro terug moeten reizen naar WTC en vervolgens het laatste stuk met de voet af moeten leggen. Ik moet er zo ook uit, geen zorgen, het komt goed.’ [WTC? Metro? Are you bloody kidding me?! Ik kan niet eens een normale overstap maken met de trein…] Verloren stap ik uit, en dan blijkt ook al snel dat mijn OV-kaart het niet meer doet: hoeveel pech kan een mens hebben? De metro  zou over drie minuten aankomen en ik zat zonder vervoersbewijs. Snel koop ik mijn kaartje en ren door de poortjes alsof mijn leven ervan hangt. [ACHT uur in hemelsnaam, om 8 uur stap ik de bus in en nu zit ik aan de verkeerde kant van Amsterdam.Ik begin me af te vragen hoe ik dit soort dingen klaarspeel, het is bijna een talent.] Nog een keer legt de Amsterdamse me de weg uit, en vanaf dan sta ik er echt alleen voor. Nog een laatste keer kijk ik op mijn horloge, bijna 9 uur… Hoog tijd om de vrienden te appen dat ik  ‘ergens’ in the middle of God knows where ben. Maar dat ik eraan kom. Wanneer ik uitstap bij Station Zuid, ben ik voor de derde keer die ochtend gedesoriënteerd en besluit direct de weg te vragen. Snel vervolg ik mijn weg, en om 20 minuten na tijd zit ook ik eindelijk in de banken. ‘CIN?! Waar was je toch?’ ‘Goeie vraag, maar als ik heel eerlijk ben: Geen flauw idee!’—

Tipsbig-schrijf-1209 2

  1. Ben je nieuw in een stad en ken je de bustijden nog niet zo goed? Geen punt, gebruik de 9292 app. Niet ervan uit gaan dat je na een keer reizen de trip vlekkeloos aflegt.
  2. Merk je dat je plotseling langs plaatsen komt die je niet herkent, trek dan op tijd aan de bel. Ik had mezelf tijd kunnen besparen door al op een eerder punt om te keren.
  3. Blijf positief en kalm wanneer het mis gaat. Door goed na te denken en met je hoofd bij de les te blijven ben je in no time weer back on track!
  4. Het is niet erg om een keer een fout te maken, dus wees niet bang om dit toe te geven en om de weg te vragen, de meeste mensen zullen je graag helpen!
  5. Voorkomen is beter dan genezen, reis daarom de eerste paar keren met voorkeur in een groep. Wanneer de route vertrouwd geworden is, red je je ook wel alleen.

Hou je taai, en tot in de rimboe!