Categorie archief: Author Talk

Author Talk: Body Image

real beauty ellen degeneresMeestal zal ik niet de persoon zijn om kritieken uit te delen, omdat ik altijd in de hoop verkeer dat er vast genoeg mensen rondlopen op de aardbol die niet verblind zijn door onzekerheid. Maar na de zoveelste meme gezien te hebben waarin (vaak van nature) tengere dames onder de bus gegooid worden heb ik besloten er toch iets van te zeggen.

Distorted Body Image
Vrouwen zijn vaak onzeker over vanalles, en veel van die onzekerheden zijn te wijten aan hun eigen appearence. Of beter gezegd die van een ander. Want de hate comments die ik vaak genoeg voorbij zie komen worden vreemd genoeg nooit  aan mensen van het eigen postuur gericht, maar juist aan mensen die een ‘tengere’ bouw hebben. Als men de beredenering,”Ik haal een ander naar beneden om me zélf beter te voelen,” aanhoudt als een logische, dan vermoed ik dat dit door persoonlijke issues komt.  Het is echter onnodige haat die voortkomt uit zwakte en waar verder niemand wat aan heeft.shes-beautiful Women shouldn’t stab women in the back. We zijn allemaal mooi op onze eigen manier en niemand is beter dan een ander.
Dus ben je big & fabulous? Wees trots maar erken dat iedere vrouw uniek is en op haar eigen manier sexy kan zijn. Voor de mensen die slim & fabulous zijn, exact hetzelfde.

Don’t be defined by the size of your clothes, I know you are better than that.

Stay fabulous, Cindy

Advertenties

Looking back at ‘Upcoming Youtube Talents’

Hi Guys!

Iets meer dan een jaar geleden riep ik het ‘Upcoming Youtube Talent’ concept in het leven. In de heilige overtuiging dat ik het deed voor mijn trouwe Updaters, blijkt nu dat het me stiekem ook wel goed uitkwam dat ik schaamteloos uren en uren naar getalenteerde en veelal nog onbekende muzikanten kon kijken. Niet alsof ik iets beters te doen had, huiswerk bijvoorbeeld. Alles in de naam der kunst right?
Op basis van vooraf gekozen nummers selecteerde ik coveracts op originaliteit, personality, kwaliteit en diversiteit. Van zusjes tot beste vrienden, koppels tot internet friends, de samenstellingen van de acts waren uiteenlopend en verrijkend. Mijn favoriete gevonden sterren in de dop ben ik blijven volgen, let’s see who’s making it big!

Pentatonix
Pentatonix, photo by Ryan ParmaDe accapella groep Pentatonix leerde ik kennen toen ik bezig was met het zoeken naar originele covers voor Thrift Shop. De vocal group bestaande uit leadzangers (van links naar rechts) Mitch Grassi (21), Scott Hoying (22), Kristie Maldonado (22), beatboxer Kevin ‘K.O.’ Olusola (25) en vocal bass Avi Kaplan (24), waren precies waar ik naar op zoek geweest was voor de post. Ze hadden humor, een eclitische stijl and boy wat waren zij on point. De groep vergaarde bekendheid door Youtube filmpjes te plaatsen van hun arrangementen en door mee te doen aan de Amerikaanse zangtalent show ‘The Sing Off’. Ze groeiden als groep, perfectioneerden hun craft en wonnen uiteindelijk de show!

Where are they now?
Na The Sing Off verhuist de groep naar Los Angeles om te werken aan hun EP’s, PTX Vol 1 & PTXmas (beide via Madison Gate Records). Ze debuteerden beide keren op de Billboard’s Top 200, verkochten meer dan 125.000 albums in totaal en toerden twee keer door de V.S. en recent zelfs in Europa. Hun nieuwe album PTX Vol 2 is nu uit en bevat niet alleen covers maar ook originele soundtracks. Met hun unieke sound, stijl en uitstraling veroveren ze nu de wereld, one step at the time. Ga snel naar hun website of hun FB fanpage voor meer informatie.

VanJess

VanJess photoDeze zangsensatie is twee zusters sterk en man wat zijn ze getalenteerd! De gezusters VanJess ofwel (van rechts naar links) Ivana (21) en Jessica (19) timmeren al sinds 2009 hard aan de weg. Sinds het moment dat een goede vriendin me linkte aan hun muziek probeer ik ze te volgen. De van oorsprong Nigeriaanse zangeressen begonnen met het maken van originele arrangementen op bestaande nummers en vergaarden zo bekendheid. In 2012 is het dan eindelijk zover, hun eerste single ‘Drumroll’ komt uit, een VanJess orginal waarin ook hun eigenzinnige persoonlijke stijl goed naar voren komt. Maar van achteroverleunen is geen sprake, in juli 2013 komt hun debuut EP [00 Till Escape] uit waar vijf eigen nummers op staan.

Where are they now?
De dames zijn nog niet bij een platenmaatschappij getekend, maar zijn met hun 29 miljoen video views en meer dan 130.000 Youtube subcribers well on their way to fame! De focus ligt nu op het uitbrengen van eigen muziek die te omschrijven is als een eclictische sound van R&B en Soul waarbij er invloeden van pop/rock terug te horen zijn. Het laatste woord is nog zeker niet over hen gesproken, kom meer over ze te weten via hun website of FB pagina.

Halle & Chloe
Chloe-and-Halle-Bailey1Don’t be fooled by their cute faces, want deze dames zijn de real deal! De mulitigetalenteerde  zusjes (van links naar rechts) Chloe (14) en Halle (12) zijn goed op weg om een supersterren status te bereiken. Ik leer de beide klassiek getrainde muzikanten, Chloe als pianist en Halle als gitarist, kennen wanneer ik op zoek ben naar  goede covers van Diamonds voor mijn allereerste ‘Upcoming Youtube Talent’ post. De zusjes Bailey staan bekend om hun unieke individuele  sound en zangwijze maar weten  desondanks altijd arrangementen te maken waarbij  beide stemmen goed tot hun recht komen. Chloe & Halle zijn al sinds 2009 actief op Youtube, hebben meer dan 10 miljoen views, een sterke fanbase die ze liefkozend hun ‘Bailiens’ noemen (afgeleid van hun achternaam Bailey) en bovendien meer dan 230.000 Youtube subcribers.

Where are they now?
Een aantal van de projecten waarbij Chloe & Halle betrokken zijn geweest zijn: “Meet the Browns”, “House of Payne”, “The Fighting Temptations”, “The Last Holiday”, “Gospel Hill”,  “Joyful Noise” , en Disney Channel’s “Let it Shine”. Verder werden ze in 2012 gekroond tot Radio Disney’s Next Big Thing en heeft Beyonce eind 2013 hun cover van haar nummer ‘Pretty Hurts’ met haar Instagram volgers gedeeld. And things can only go up hill if you got Queen B on your side!
Kijk voor meer informatie over Chloe & Halle op hun website of FB fanpage.

Alleen de eigen media van de bovenstaande artiesten zijn gebruikt als bron. Ik hoop dat jullie genoten hebben van de look back!

Tot Highlight

Student life struggle: Döner Kebab

20110214_Döner_KebabDit scenario is er een dat iedereen kent, en waarschijnlijk ook regelmatig mee struggelt (of je er nu wel of niet voor uit komt is een ander verhaal). Voor de een is het niet te vaak swipen met de creditcard, voor de ander toch maar eens wat minder obsessief gaan gamen, maar bij is het een stiekeme fascinatie voor een kar. Om precies te zijn: de döner kebab kar, zoals ik hem liefdevol heb omgedoopt.
Want in mijn straat staat er een kar, een kar gevuld met de guilty pleasures die ik juist zo zorgvuldig mogelijk probeer te vermijden. Van Turkse Pizza tot god weet wat al niet meer, maar het ruikt goed, heel goed en daar begint dus de tweestrijd, of ik “toch maar eens een keer een lekkere döner moet bestellen, want het was toch alweer zo lang geleden…” Maar firm houd ik mezelf voor dat ik voor minder geld een lekkere en bovendien gezonde maaltijd kan fixen. Beacuse once you get hooked…  JuistOnder dat mom schrijd ik vooruit terwijl de ogen van de döner kebab mannen in mijn rug branden.
Nu alweer bijna een jaar, loop ik dag in dag uit langs deze toko. Soms met een steelse zijdelingse blik, maar steeds vaker vastberaden op mijn bestemming afgaand. Iedere keer dat ik hem getrotseerd heb is weer een winst, hoewel ik niet zal ontkennen dat de geur me blijft achtervolgen. Gister liep ik weer eens langs de kar, helemaal in die jasje-dasje-stijl die ik zo adoreer, en bedacht me hoe vaak die döner mannen  me wel niet hadden zien lopen in het afgelopen jaar. Onderweg de uni, terug van het sporten, op de fiets naar het werk, doordrenkt van de regen. Soms zelfs meerdere keren op een dag, kledingwissel inclusief.
Ik denk er wel eens aan om gedag te gaan zeggen, gewoon voor de gezelligheid en om te zien wie die mysterieuze kebab makende mannen zijn. Of ze me zouden herkennen? Ik betwijfel het, maar misschien ga ik er toch maar een keertje langs en wie weet bestel ik dan ook nog wel wat döner kebab, gewoon, om hen een plezier te doen!

Cindy

Author Talk: De Eeuwige Twijfelaar

big-NL8912_13Daar lig ik dan in bed, mijn ventilator aan, starend naar het plafond maar niet in staat mijn bed uit te rollen, iets ‘nuttigs’ te gaan doen met mijn tijd.
Zelf analyses houden in plaats daarvan mijn hoofd bezig. Dinsdag, ach dinsdag: “Waar zijn de dagen van mijn Highlight Comedy Night gebleven?”, denk ik bedroefd.
Want hoewel er enkele zwakke pogingen gedaan zijn om een  volledige nieuwe post te publiceren wist ik niet wat voor meerwaarde ik op dat moment aan de blogshophere  toe te voegen had. Weer een onuitgewerkt idee valt in het
gat van de ongepubliceerde concepten, ik rol me dieper in mijn dekbed. Teleurgesteld, schuldig, in ongenade was ik gevallen bij WordPress; beschaamd durf ik mijn blog niet onder ogen te komen. Inspiratie waar ben je bijt ik mezelf
geluidloos toe.
Nachten kwamen, nachten gingen, en als een déjà-vu herhaalde het tafereel zich over een periode van onbepaalde tijd.
Na de kortste nachten zijn mijn gedachtes het helderste, en zo bleek ook vandaag wanneer ik mijn blik weer eens fixeerde op het plafond. Gedoemd als de eeuwige twijfelaar, strevend naar perfectie en trachtend iedere misstap te voorkomen besloot ik dat de tijd gekomen was om uit de sleur te stappen. Bed uit, computer aan. Pyjama of geen pyjama, dag of nacht. Het was tijd om mijn plaats weer te claimen bij Highlight Update.
So get ready to take it to the next level! Ik ben er klaar voor, dus ik zie je daar. Humor, daten, lifestyle/fashion en het leven van een overenthousiaste studente inclusief.

Fijn om terug te zijn, tot Highlight

The day before Highlight

Wauw vrienden, het is bijna zover… Morgen is de grote dag! En daarom dus ook deze wel heel bijzondere post. Dit is het allerlaatste blogbericht wat ik op mijn oude blog ‘Update!’ heb geplaatst, exact 1 dag voor de geboorte van Highlight. Nadat ik het bericht postte en besloot terug te kijken naar mijn bloggeschiedenis moest ik bekennen dat ik aardig teleurgesteld was. Was dit nu alles? Maar 19 berichten in bijna Twee jaar? Een lay-out die niet meer bij me paste, en een schrijfstijl die sterk geëvolueerd was ten op zichte van voorafgaande posts waardoor het hele blog niet meer representatief was voor wie ik was en wilde zijn als blogger. En dan had je ook nog dat blogprogramma, hemel, ik kreeg de dingen nooit gedaan hoe ik dat wilde. Nooit werd een post precies zoals ik het in gedachten had, en dat begon zijn tol te eisen: Want ik was, ik ben en ik blijf een perfectionist in hart en nieren. Daarom besloot ik dat de tijd gekomen was voor verandering.
Mijn eindexamens zaten eraan te komen dus ik zou bijna gaan afstuderen. Bovendien was het mei, mijn verjaardagsmaand, de maand waarin ik volwassen zou worden. De maand waarin er eigenlijk alleen maar goede dingen hoorde te gebeuren (in mijn beleving dan). En omdat er zonder dat bericht  nooit een Highlight Update was geweest zou ik het graag met jullie willen delen. Daarom kijken we vandaag nog voor een laatste keer over onze schouder, met een knipoog naar het verleden maar met de focus op de toekomst!

Cheers! 

Origineel gepost op ‘Update!’ 2-05-2012
Your worst nightmare: no network. (bewerkte versie)

Amigosss,

kroon-500x391Van uitstel, komt afstel en dat blijkt wel!
Jemig ik kan me mijn laatste blogbericht niet eens meer herinneren *schaamt zich diep*. We zijn ondertussen al heel wat maanden verder, en enorm veel ervaringen rijker. Toch mis ik het wel om op reis te gaan, naar een of andere onbekende plaats en jullie dan te kunnen vermaken met al mijn spannende bevindingen, want mijn dagelijkse leven is niet zo enorm spannend *toegegeven*. Ik zou wel 10 blogpagina’s vol kunnen krabbelen onderhand, want mijn vingers jeuken. Maar voorlopig houden we het op Queensday. Oranje boven allemaal!

Queensday
Jawel, de dag was aangebroken, Koninginnedag. De dag waarop iedereen zich opvallend vrolijk gedraagt (het gros omdat ze nu een legitieme reden hebben om zich 48 uur lang te bezatten) en je ogen pijn doen van het oranje. Vandaag zou een goeie dag zijn had ik mezelf beloofd, ik zou oude vrienden treffen en mezelf niet gek maken met die hersenspinsels van me, want das niet gezond, zeker niet in deze tijden.
Na een dramatische ochtend vol dilemma waarin Pien en ik een hele discussie over Haar oranje look hebben gehad waren we klaar om op de bus te stappen, op weg naar vrienden die we nog niet hadden ontmoet. Natuurlijk is het naïef om te denken dat zo’n dagje vlekkeloos verloopt, maar zo goedgelovig als ik ben ging ik nietsvermoedend op pad met mijn vriendin aan de arm. What could possibly go wrong?…
Op het busstation stonden al enkele oranjefanaten te wachten die net zoals wij op weg waren naar een bestemming waar zij hun Oranjegevoel goed zouden kunnen uitdragen. Hoopvol springt iedereen op als de bussen arriveren, maar al gauw trekken de gezichten bij, de bussen zitten Overvol, er past geen mens meer bij. In een soort van schocktoestand zie ik hoe onze bus aan mijn neus voorbij rijdt.
“Buschauffeur, dat was niét de afspraak!”, denk ik nog. Dus wat doe je dan, als je gestrand bent op het busstation? Juist, je regelt vervoer, betrouwbaar vervoer welteverstaan.

Mama to the rescue! Jawel, Pien krijgt haar moeder zover om ons naar Eindhoven te brengen, al moeten we als tegenprestatie wel eerst Piens fiets thuisbrengen. En voor de mensen die mij nog niet zo lang kennen, ik ben geen held in het vervoeren van mensen per fiets *kuch kuch*.

gsmWanneer we met al onze ledematen aangekomen zijn bij Pien thuis duiken we in de auto, en voor we het weten zijn we on our way!
Maar het lot heeft nog meer ellende voor ons in petto, we kunnen Puck niet bereiken (een vriendin die  we in Eindhoven hadden moeten treffen). *Geen netwerk* *Lijn bezet* My worst nightmare just came trueDertig minuten lang teren we weg voor het beursgebouw, wat verre van de bedoeling was, want wegteren had ik ook wel in mijn kamertje kunnen doen. Daar hoefde je geen benzine voor uit te geven. Dus we gingen we weer op pad, op zoek naar de volgende amigo!

Vastberaden om niet alwéér een vriend mis te lopen vraag ik enthousiast aan wat politieagenten de weg, terwijl Pien me stilletjes voor gek verklaart. Maarja als ze dan toch de hele stad gaan bezetten kan ik er net zo goed een slaatje uit slaan toch? “Meneer, heeft u enig idee waar de Pallaz is? Schijnt een of andere gaybar te zijn…”, zeg ik met mijn beste pokerface. Beleefd krijg ik duidelijke aanwijzingen naar de gelegenheid. Ik zwaai hem gedag en vrolijk vervolgen we onze reis door de waanzinnige massa.

Wonder boven wonder vinden we de plaats zonder teveel omzwervingen, en het eerste wat ik doe is binnen vragen of Sven ergens te bekennen is. Wanneer ik weer naar buiten loop, de mensenmassa tegemoet, staat hij daar dan, een van mijn allerbeste vrienden van de afgelopen 2 jaar, in Real life. Mijn gezicht deed gewoon pijn van het lachen, want het internet was zojuist werkelijkheid geworden. Net wanneer ik dacht dat deze dag niet beter zou worden, werd het dat toch!

IMG_20130425_154418Maargoed, geld, we hadden geld nodig, op dit soort dagen heb je niks aan digitaal geld, je moet cash hebben. Met z’n drieën vervolgen we onze reis door de massa. Bij de dichtstbijzijnde pinautomaat vraag ik enkele jongens om op te staan, maar ze beweren dat het apparaat stuk is, en dan zijn we weer terug bij af.
 What to do? Geen nood, we vragen het weer aan onze beste meneer de politieagent! En zoals ik al voorspelde wist hij wel een pinautomaat te vinden, de locatie was echter minder bevredigend als verwacht. Ellenlange rijen staan voor de apparaten en de moed zakt ons in de schoenen, hoe lang zouden we daar moeten staan? Gelukkig vervelen wij ons nooit, en was er in onze nabije omgeving genoeg interessants te zien wat we bespreken konden. Nadat we eindelijk gepinned hadden en weer terug aangekomen waren bij de Pallaz moesten we nog onze legendarische foto nemen. Een mooie herinnering aan een mooie dag.

Oranje boven!

Veel liefs, Cin

Author Talk: The fears of everyday life

Amigos amigos!

loesje-01.large

We hebben allemaal onze momenten van doemgedachtes. Ze besluipen ons op onze pieken, en nemen bezit van ons op onze dalen. Wanneer je dan zo’n zeldzaam moment van intense geluk beleeft is het eerste wat je je afvraagt: Hoe kan dit? Je bedenkt je angstvallig dat er spoedig wel iets mis zal gaan, want het is of course niet natuurlijk om je zo gelukkig te voelen. Ja ja, teveel denken kan een nare ziekte zijn, en ik kan er luidkeels over meepraten. Maar als je voor de verandering aan de andere kant van de streep staat en miserabel slechts een understatement is om te beschrijven hoe je je voelt, zie je in dat het toch wel een gradatie erger is dan dat ‘hopeloze geluk’. Bovendien kun je er niet met je hoofd bij waarom dit uitgerekend JOU moest overkomen. Maar hoe je met een tegenslag omgaat zal uiteindelijk wel veelzeggend zijn voor wie je bent als persoon. Always come out stronger. En als het zo blijkt te zijn dat je je helemaal niet kunt identificeren met de bovenstaande emoties en je je eigenlijk gewoon neutraal voelt, is er altijd nog ‘het kwaad’ in de vorm van gepieker. Niemand van ons ontkomt aan onszelf, maar als ik eerlijk ben klinken dit soort hersenspinsels zo mogelijk nog erger als je ze uitgeschreven hebt! Vrienden vandaag wordt een levensveranderende dag (vergeef me ook ik ben een simpele Dr Phil fan), vandaag wordt de dag dat we het leven goed in de ogen gaan kijken. En nee ik zeg niet dat ik een waterdicht battleplan heb, maar wie weet haal je toch nog iets van nut uit al mijn geratel… Want daar gaan we uiteindelijk voor!

The fears of everyday life piekeren
Ach jongens, ik knijp hem soms ook hoor, en ik verzeker je dat dat volkomen  normaal is. Want het is echt niet alsof ik iedere dag in angst leef. Wanneer ik echter een programma als Obese kijk, krijg ik het toch wel even benauwd. Het idee dat ik een gevangene van mijn eigen lichaam wordt, tja dat is toch wel iets geheel ondragelijks voor mij.

Dit is mijn fear top 3, de dingen waarover ik me chronisch druk maak en grote invloed hebben op de beslissingen die ik maak in mijn dagelijkse leven. Deze top drie is gewoon een illustratie, iedereen heeft zo zijn angsten natuurlijk.

  1. Ongelukkig sterven
  2. Helderheid verliezen
  3. Mijn eigen lichaamsgewicht niet kunnen dragen

The plan
Je angsten je leven laten beheersen is natuurlijk no way of life. Iedereen draagt ervaringen met zich mee die potentieel gezorgd hebben voor deze issues, maar zo gaat dat nu eenmaal in het leven, je kunt je er niet door laten kisten. Dus hier een paar persoonlijke tips en trucs om het (mogelijke) lijden, potentieel iets te verlichten.

  1. Maak een fear top 3 , of als het echt zo radicaal is: een fear top 5. Zet ze in volgorde van belangrijkheid en laat het vervolgens bezinken. Waarom heb je deze dingen uitgekozen? En op welke manier beïnvloeden ze je in je dagelijkse leven?
  2. Wat ga je eraan doen? Nadat je het probleem erkent hebt kun je gaan nadenken over de wijze waarop het bestreden dient te worden. Voor mij helpt het goed om positief in het leven te staan. Mijn mantra is dan ook: Waarom chagrijnig doen als je ook vrolijk kunt zijn? Er zijn altijd nog mensen in de wereld die het veel slechter hebben als jij, dus relativeer je probleem en ga het niet onnodig opblazen. Geloof me, het is je energie niet waard.
  3. Zet woorden om in daden! Als het goed is ligt je strijdplan nu klaar, dus is de tijd gekomen om hem in werking te zetten. Het is niet reëel om te denken dat het leven nu vlekkeloos zal verlopen, maar wie weet wordt het wel een heel stuk dragelijker.

gelukkige jongerenMijn plan was om lekker gezond te eten, positief in het leven te staan, te sporten en mijn goede vrienden op de speeddial te hebben, je weet wel: voor spoedberaad en die dingen. En ik moet zeggen dat het uitstekend voor me werkt! Natuurlijk heb ook ik nog mijn momenten van doemgedachtes, pieken, dalen en neutraliteit. Maar ik hou wel van een uitdaging, en who cares dat ik misschien plat op mijn gezicht ga whiles doing it. Dat is gewoon weer een sterk verhaal meer om te vertellen toch?!

Hou je taai! 

Cindy

How to survive a heartbreak

“Het leven moet je je laten overkomen.”
back,neck,dark,hair,girl,alone,pain-a4056d19a30bd30dff57ba2fc21bc811_h_largeMet open ogen staar ik in het nachtelijke duister terwijl ik gedesoriënteerd mijn volgende stap probeer te bepalen, en dat in een plaats waarin ik alweer een tijdje woon.
In een lichtelijk satirische bui denk ik nog, als dit me een jaar geleden overkomen was… zou ik nog denken: Pull it together sister, blijf scherp. Wat nu, wat nu?!
Vermakelijk kijk ik om me heen, zucht, my good girlfriend hoort de bui vast al hangen,  met die gedachte in mijn hoofd diep ik nonchalant mijn hippe smartphone uit mijn tas op. Ring, ring, ring!!! U spreekt met de voicemail van… ach wat zou het, als ze niet opneemt dan wacht ik maar lekker een halfuur in mijn eentje, ga ik niet dood van. Maar als er iemand is die mij kan uitleggen hoe ik het voor elkaar krijg om foutloos en bovendien met regelmaat lange afstanden af te leggen van wel 2 (of meer) uur, en dan vervolgens te verdwalen in een uit de kluiten gewassen dorp, is het enige zinnige wat ik erop kan antwoorden: be my guest. Cindy logics is one of a kind alright.
Nog voordat mijn ringtone overgaat slide ik m’n telefoon aan, gelukkig, er is een snellere route naar huis, op hoge snelheid vervolg ik de weg die mij aangeleverd wordt door via mijn onzichtbare gids.
Wanneer ik goed en wel in de bus zit zeg ik nog bemoedigend door de telefoon dat ik me wel red, vanaf hier kon ik het wel alleen aan. Want hoe vaak ik ook de weg verlies in het leven, altijd vind ik het weer terug; voor een pechvogel heb ik onnatuurlijk veel geluk.

Lange tijd heb ik de drang gevoeld om alles foutloos te kunnen, nee te móeten doen, controlefreak ten top. En pas nu besef ik me dat ik daarmee een muur getrokken heb naar de wereld, want ik liet niemand binnen, hoe heftig de levenservaringen ook bonsden op mijn deur, ik hield voet bij stuk. Niemand kwam erin. Maar iedereen moet groeien, en soms moet je maar het risico nemen dat de mogelijkheid bestaat dat iets zal mislukken. Zie het niet als verlies, je bent weer een ervaring rijker.
En zo liep ik dus door het nachtelijke duister, in mijn eentje met slechts het duister, kalmte en geluk. Ach, het leven moet je je laten overkomen.

Healing the wounds
In feite is een gebroken hart niets meer dan een wond. Stel je hebt een hobby waar je dol op bent, (ik neem nu koken als voorbeeld, maar in feite kun je hier invullen wat je wilt) iets wat je rust geeft en een positieve bijdrage levert aan je leven, en die positieve bijdrage houdt dan plotseling op. Je snijdt jezelf in de vingers, jij als een getrainde kok, met een scherp oog en een ongekende souplesse moet toe zien hoe het bloed sijpelt op je snijplankje, met ongeloof. De pijn dringt niet tot je door van de verbazing.
De volgende stap is het ontsmetten van de wond (iets wat meestal niet geheel pijnloos gaat), vervolgens kun je ervoor kiezen de wond tijdelijk te verzachten met een pleister of om het in de openlucht te laten genezen. Hoe dan ook, het zal afhankelijk zijn van de gedane schade hoeveel tijd je lichaam nodig zal hebben om te genezen. Maar alles in fases, altijd maar dat geduld wat er van je verlangt wordt, het vermoeit je. Wanneer de korst erop gekomen is begint de juichstemming, maar ook de neiging om de korst er vanaf te pulken, hoe hard iedereen ook schreeuwt dat je je dat dus vooral Niet doen moet. Dat was fataal. Maar zo koppig als je bent zet je door, de wond blijkt nog niet genezen en je voelt die oude pijnscheut door je lijf trekken. Nee, de volgende keer zul je er niet meer aan zitten. Na verloop van tijd zie je dat je korst verdwenen is en plaatsgemaakt heeft voor nieuwe huid, gevoelige huid die nog niet even donker is als de rest van je huid, maar het is er wel. Het is een begin, het ergste is voorbij.

How to survive heartbreak
winner-loserEen aantal firsthand tips van mij aan jullie om jezelf door in ieder geval de eerste schock en emoties heen te helpen. Want tja hoe doe je dat, het lijmen van een gebroken hart.
Ik zal een globale opzet geven van hoe je van heartbreak naar survivor gaat.

  1. De verbazing. Zoals ik al zei zul je hoogstwaarschijnlijk in eerste instantie van je stuk gebracht zijn, of het nu wel of geen onverwachte beëindiging was doet daar verder niet toe. Het is altijd moeilijk om iets los te laten waar je veel om geeft.
  2. De pijn. Na de initial schock dringt de pijn pas tot je door, dit was geen lullig wondje, dit was verdomme een grote jaap. Het komt binnen en raakt je dieper dan je je ooit had kunnen bedenken.
  3. De ontsmetting. Alle schadelijke bacteriën meteen verwijderen, het is al erg zat, de hele situatie hoeft niet dramatisch te worden. Houd grip op de toestand en voorkom dat het escaleert.
  4. De korst. Na verloop van tijd leer je alles een plaats geven, hoe dat gebeurt en wanneer dat gebeurt kan ik niet zeggen, dat is persoonlijk. Hoe erger de pijn, hoe langer je nodig hebt waarschijnlijk, dat is de maatstaf die ik hanteer. Het ligt zowel aan de mate van diepgang en als aan de emotionele binding die je gehad hebt in je relatie. Ik weet dat je korst jeukt en je de neiging voelt hem open te krabben, maar by the love of god…houd je in! Het is nog te vroeg om terug te kijken, bespaar jezelf de onnodige ellende en blijf gefocust. Omring je met mensen van wie je houdt en zorg dat iets te doen hebt als afleiding terwijl je wond verder geneest.
    Just to get it clear, geen contact. Niet appen, niet bellen, niet smsen, e-mailen en al helemaal niet kijken op de facebookprofiel of de laatste twitterupdates van diegene bijhouden. Een beetje zelfrespect is wel op zijn plaats, social media kan altijd nog.
  5. De genezing. Net als bij een wond kan het soms dagen duren voordat je door hebt dat je korst er vanaf gegaan is, en dat je alweer ‘genezen’ bent. Maar wat is nu genezing? De wond is gedicht, maar het litteken blijft, gewoon om je eraan te blijven herinneren, om je gedachten scherp te houden.article-new-ehow-images-a04-gj-l6-forgive-yourself-hurt-someone-800x800Helemaal niets meer van een emotionele binding voelen is vrijwel onmogelijk, als het om echte liefde gaat althans. Je gunt hem/haar het beste, maar toch doet het even zeer wanneer je ziet dat zijn/haar facebookstatus geüpdatet is naar “in een relatie”. Blijf kalm en scroll door, wat je ook doet: klik niet verder. Glimlach en ga verder met je leven, en als het nodig is om zijn/haar notifiatiefeeds uit te zetten, dan is dat maar zo. Voor je het weet ben je weer helemaal de oude, vrolijk spartelend tussen alle leuke vissen in de zee. Vergeef, onthoud en groei. Vergeet niet dat je littekens je maken tot wie je bent.

Een goed advies, ga niet op zoek naar een rebound, je bent dan geen háár beter dan je ex. Liefde is een van die rare dingen in het leven waar geen grip op te krijgen is.
Liefde, dat moet je overkomen.