Anecdotes

High on my dunks
NikeDunksMijn allereerste sneakers waren een paar Nike Dunk classics. Ik word stiekem toch nog wel wat beetje emotioneel als ik aan die schoenen terugdenk. Die wit met blauwe high-top Nikes, met een eenvoudige maar doeltreffende vormgeving, soepel leer en een stoere uitstraling… Ah, het was gewoon liefde op het eerste gezicht. Zo’n drie jaar hebben mijn trouwe kameraden zowel alle pieken als dalen met me bewandeld,  totdat ze op een dag niet meer op hun vertrouwde plaats stonden. ‘Het zal toch niet…’ Dacht ik angstig. Mijn hart sloeg een slag over op het moment dat ik tot het besef kwam  dat ze toch echt weg waren. Helaas wist ik direct wie de boosdoener geweest was (la madre). Ze zat namelijk al eeuwen te wachten op het moment dat ze ze bij me weg kon nemen om ze vervolgens weg te kunnen gooien. Ze gruwelde  bij aanzicht van mijn afgetrapte schoenen, en je weet dat ik lieg als ik zeg dat haar afschuw geen deel waren van de fun. Maar die schoenen waren heilig. Zelden ben ik zo boos geweest.
Oké goed ik geef het toe, de bad boys hadden hun beste tijd gehad. Het profiel was versleten, het leer beschadigt en hoe hard ik ze ook schrobte ze zouden nooit  meer stralend wit zijn. Maar het waren mijn eerste sneakers en hield ik van ze, onvoorwaardelijk. Ze waren mijn handelsmerk. En daar zat ik dan, te peinzen over hoe het verder moest met mij, nooit zou het leven hetzelfde meer zijn.
Heftig getraumatiseerd door deze gebeurtenis ben ik tot de dag vandaag niet meer in staat geweest om nieuwen aan te schaffen.  Om eerlijk te zijn ben ik toen zelfs volledig overgegaan tot Adidas en daar een echte fangirl van geworden. But maybe this year will be the year of change. Een nieuw jaar, een nieuwe start… en hopelijk een heleboel nieuwe schoenen! (okay dan, en óók een paar nieuwe Dunks)

Bisous de moi!

Cindy

Getting back in the game
basketball gameDinsdag avond zou het zover zijn, na twee-en-een-half jaar mijn basketbal-alterego in de kast gestopt te hebben mocht hij er nu toch echt weer uit. 2014 was het jaar dat ik mijn bbal leven zou gaan beteren. Niet praten over hoeveel ik de sport miste, maar gewoon doen! Terug komen op m’n oude niveau, een toernooi  spelen in de zomer, mijn fire terug zien te vinden (hoe ben ik hemelsnaam ooit zo kalm geworden?) en back in serieuze shape komen (mijn conditie is om te huilen). Het plan was om samen met een huisgenootje, ook oud-basketballer, te gaan kijken bij het recreantenteam van onze uni. Helaas viel het plan  in duigen toen ze door uni verantwoordelijkheden last minute niet meer bleek te kunnen. Mijn nachtmerrie kwam uit, nu stond ik er toch echt alleen voor.
Gespannen vergelijk ik mijn tenues in de spiegel en besluit voor een klassiek Jordan tenue te gaan in combinatie met Adidas schoenen. Je zou bijna vergeten hoe ijdel de sport is. Met mijn sporttas op de schouder stap ik de bus in terwijl de worst case scenarios door mijn hoofd flitsen. Het is de hoogste mate van stress die ik in een lange tijd ervaren heb. Mijn ademhaling wordt onregelmatig en ik krijg pijn in mijn borst. Door de  pilateslessen die ik gevolgd heb krijg ik alles echter snel onder controle. Terug gaan was geen optie, en bovendien, wat was nou het ergste wat er zou kunnen gebeuren? Het waren basketballers, en basketballers zijn tof.
Gelukkig bleek mijn positieve vooroordeel juist en wat een goede training heb ik toch gehad. Ik heb conditioneel gezien nog een pittige weg te gaan, but at least I know I still got it!

Rise beyond your fears Updaters, see you at Highlight

The power of
Tight!
Ik zal waarschijnlijk een van de meest perfectie-geobsedeerde mensen zijn die je ooit zult leren kennen. Niet schrikken nu, het is niet zo erg bij alles wat ik doe. Nee, ik ben alleen perfectionistisch als het dingen betreft waar ik van houd.
Bijvoorbeeld op het werk. Ik ben altijd maar bezig om mijn zone (het gebied van de winkel waar ik eindverantwoordelijke voor ben dat uur) zo strak mogelijk te houden, alles moet tight, wat zeg ik Super tight.

FE_DA_101213_giftintro

Een centimeter verschuiving kan al pijn doen aan mijn ogen, klinkt misschien wat overdreven, maar geef toe: wie wil er nu niet winkelen in een opgeruimde winkel? Ik zou het in ieder geval zeer vleiend vinden als het winkel personeel zoveel moeite voor mij zou doen!
Laatst was ik dus bezig met mijn zone af te sluiten (je eigen gebied aan het einde van de dag helemaal netjes maken), ik had alle wanden al helemaal ge-fingerspaced en was nog bezig een stapel broeken te vouwen wanneer ik plotseling een jonge vrouw met haar vriend zie stoppen bij mijn zone. Alsjeblieft, for the love of god, raak niets aan denk ik nog. Om eerlijk te zijn kreeg ik bijna een zenuwinzinking bij de gedachte dat ze een flinke haal zou maken door het rek en de kledingstukken niet meer op een evenredige afstand van elkaar zouden hangen: en kortweg helemaal opnieuw zou moeten beginnen… Het idee alleen al. Scherp vouw ik mijn broeken op, en kijk steels naar het tafereel dat plaatsvindt. De vrouw zet enkele stappen richting het rek, kijkt aandachtig naar de wand en kijkt vervolgens terug naar haar vriend: ongelovig. ” ZO (adempauze), strak zeg. (lange pauze, kijkt haar vriend diep aan) Laten we maar eens gaan.”
En zo gebeurt het, dat ik voor het eerst in mijn leven iemand heb afgeschrikt met de perfectie van mijn zone. Nog nooit heb ik iemand zo snel een zone zien verlaten, ik zal het maar opvatten als een groot compliment. Als er toch eens meer mensen waren als deze mysterieuze dame zou de wereld een betere plek zijn! Een mooi einde van een goeie werkdag!

Tot gauw amigos!

How to write a text
writers-blockHet verbaast me dat overgrote gedeelte van de bevolking denkt dat een tekst op de een of andere magische wijze tot je komt, dat de dansende letters in je hoofd vanzelfsprekend gaan lijken op iets wat wij zinnen noemen. Dat het een soort van gave is die slechts aan enkelen van ons is toebedeeld, de zogenaamde ‘schrijvers’.
Urenlang gekluisterd aan hun beeldscherm gaan de arme zielen zitten, wachtend op die miraculeuze ingeving, iets wat ingefluisterd wordt door daarboven. Een engel, een onzichtbare vriend, wie weet misschien zelfs een genie van een parallelle wereld. Maar geloof me, I have been there. There is no such thing, dus ik maak zeker geen grappen wanneer ik zeg dat ik je het beste advies zal geven over schrijven wat er is: Just do it. De beste schrijver is de schrijver die de moed had om te beginnen en daadwerkelijk iets op schreef. Negentig procent van de tijd zal je eerste zin meteen bij het schroot kunnen, maar wat zou het… Er is een begin gemaakt! Voor alle schrijvers zonder inspiratie, ga tv kijken, dansen in de regen, praten met een vreemde, een kinderfilm kijken met je broertje, wat dan ook. Inspiratie is overal, vooral op plaatsen waar je nooit zou gaan zoeken. Wees ontspannen en start je schrijfproces, want net als alle andere dingen in het leven moet je werken voor je woorden, en geloof het of niet, oefening baart kunst, echt waar. Dus vergeet je warme mok choco niet, en zorg dat je laptoppie er weer tegenaan kan, want het kan nog wel eens een lange avond gaan worden…
Mijn mentale support heb je in ieder geval al!

Bisous de moi

Cindy

Practise what you preach
Voor ik een concept uitwerk tot blogpost zit vaak eerst een avond of zelfs meerdere avonden mezelf in te lezen op het betreffende onderwerp. Vandaag heb ik mijn post dus aan het voorkomen en bestrijden van overmatig haarverlies gewijd. En geloof mij als je een de hele avond daarvoor alleen maar artikelen hebt zitten lezen over dat onderwerp dan is het niet meer uit je hoofd te krijgen. Kort nadat ik mijn post publiceerde voelde ik de drang om voedsel in te slaan 1. omdat mijn huis zo goed als leeg was 2. omdat ik mijn eigen tips aan den lijve wilde ondervinden. Gewapend met mijn AH bonuskaart kwam ik de supermarkt binnengelopen, mijn girl on a mission actie was een feit. Met mijn hippe AH trolly achter me aan sjees ik door de schappen, fruit, groente, vis, vezelsss, heel veel vezels. Thuis geniet ik van een gezonde brunch, heerlijk maar eerlijk want
I practise what I preach!

Bye!

Sitcom turns reality
Het leven is soms net een sitcom. Je weet wel, met van die foute, haast geënsceneerde momenten waarvan je denkt “tja twijfelachtig…”, wat moet je hier mee aan?
Ik maak me dan wel eens zorgen of het moment al aangebroken is waarop ik verplicht lachen moet als een boer met kiespijn zodat ik niet opval als andersdenkende. Wat dat betreft zijn die lachbandjes nog best wel praktisch. 
Stel je eens voor waar we zouden zijn, als van die hysterische figuren zoals bijvoorbeeld Karen uit Will & Grace realiteit zouden worden. En dat vind ik nog niet eens het ergste, eerder het ja knikkers gedrag en het klakkeloos opvolgen wat je voorgedaan wordt zonder je eigen grijze massa de kans te geven enigszins in actie te komen.
Maargoed waar hebben we het over, een goeie sitcom kan je dag helemaal goed maken, and I know everything about that, dus natuurlijk kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om jullie een leuk stukje Will & Grace te onthouden…
Enjoy!


Hello
goodbye!

Je kent het wel, je hebt net een geniaal goede werkdag gehad, de kledingitems vlogen je zowat om de oren omdat de Supersale is begonnen en de gemoederen dan altijd wat verhit raken (niet alsof wij fashionista’s niet houden van een beetje fashion catfight, houdt ons lekker scherp). Als verkoopster is het je taak om zoveel mogelijk mensen tegelijk te helpen en hen bovendien in grote getale dolgelukkig met hun nieuwe fashion must haves de winkel uit te bonjouren. Heerlijk is dat, die adrenaline die door je lijf pompt wanneer je weer iemands dag goed gemaakt hebt.

Aan het einde van de dag verruil ik de verkoopster look voor mijn eigen gedaante en ga op pad naar de bus, uitgeput van alle inspanningen van de dag. Ik vestig me op de dichtstbijzijnde vrije bankplaats en kijk met een schuin oog of mijn bus al gearriveerd is, en span me of course niet teveel in.
Plotseling zie ik een bekend getal opdoemen, maar in een vlaag van verstandsverbijstering legt het versufte brein de link niet. Bus, huh, hoezo bus? Dat is het verkeerde getal, waarom zou ik me verplaatsen? Maar wanneer de bus in beweging begint te komen word ik ineens wakker uit mijn troebele toestand, ik zou toch niet ..? Snel diep ik mijn hippe smartphone uit mijn tas op… Een onwaarschijnlijke waarheid wordt bevestigd, ik heb zojuist een bus gemist die recht voor mijn neus stond.
My price to pay? Een halfuur langer wachten op de volgende bus.

Better luck next time!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Every day a Highlight

%d bloggers liken dit: