Student life struggle: Döner Kebab

20110214_Döner_KebabDit scenario is er een dat iedereen kent, en waarschijnlijk ook regelmatig mee struggelt (of je er nu wel of niet voor uit komt is een ander verhaal). Voor de een is het niet te vaak swipen met de creditcard, voor de ander toch maar eens wat minder obsessief gaan gamen, maar bij is het een stiekeme fascinatie voor een kar. Om precies te zijn: de döner kebab kar, zoals ik hem liefdevol heb omgedoopt.
Want in mijn straat staat er een kar, een kar gevuld met de guilty pleasures die ik juist zo zorgvuldig mogelijk probeer te vermijden. Van Turkse Pizza tot god weet wat al niet meer, maar het ruikt goed, heel goed en daar begint dus de tweestrijd, of ik “toch maar eens een keer een lekkere döner moet bestellen, want het was toch alweer zo lang geleden…” Maar firm houd ik mezelf voor dat ik voor minder geld een lekkere en bovendien gezonde maaltijd kan fixen. Beacuse once you get hooked…  JuistOnder dat mom schrijd ik vooruit terwijl de ogen van de döner kebab mannen in mijn rug branden.
Nu alweer bijna een jaar, loop ik dag in dag uit langs deze toko. Soms met een steelse zijdelingse blik, maar steeds vaker vastberaden op mijn bestemming afgaand. Iedere keer dat ik hem getrotseerd heb is weer een winst, hoewel ik niet zal ontkennen dat de geur me blijft achtervolgen. Gister liep ik weer eens langs de kar, helemaal in die jasje-dasje-stijl die ik zo adoreer, en bedacht me hoe vaak die döner mannen  me wel niet hadden zien lopen in het afgelopen jaar. Onderweg de uni, terug van het sporten, op de fiets naar het werk, doordrenkt van de regen. Soms zelfs meerdere keren op een dag, kledingwissel inclusief.
Ik denk er wel eens aan om gedag te gaan zeggen, gewoon voor de gezelligheid en om te zien wie die mysterieuze kebab makende mannen zijn. Of ze me zouden herkennen? Ik betwijfel het, maar misschien ga ik er toch maar een keertje langs en wie weet bestel ik dan ook nog wel wat döner kebab, gewoon, om hen een plezier te doen!

Cindy