Author Talk: Please exit the building

Feature-Writing-TaboosWeet je, toen ik voor eerst begon met bloggen zo’n 2,5 jaar geleden schreef ik vooral als ik op vakantie was. Het was een soort van digitaal dagboek, voordat ik een laptop kreeg nam ik altijd een papieren dagboek en een vulpen mee als ik op reis ging, maar de tijden veranderden en ik paste me aan. Op mijn blog schreef ik alle avonturen over het buitenland in geuren en kleuren op, de woorden tintelden dan nog na van de opwinding. 
Hoewel ik een persoonlijk handschrift veel kostbaarder vind dan al dat digitale gekrabbel kost het wel meer energie en tijd, en uit het feit dat ik altijd zoveel mogelijk activiteiten in zo weinig mogelijk tijd probeer te proppen kunnen jullie wel concluderen dat ik altijd tijd tekort kom. Een aantal uren extra in een dag zouden dus voor mij zeker geen kwaad kunnen. Maargoed, we dwalen af. 

Everybody exit the building!
Zoals ik al zei schreef ik dus alleen als ik op reis was omdat ik mijn eigen leven nogal saai vond en niet interessant genoeg om over te schrijven. Ik kwam nooit aparte mensen tegen, en er overkwamen me al helemaal geen onverwachte dingen. Just the same old people in the same old town. Als ik dan terug kwam van vakantie probeerde ik het schrijven wel voort te zetten, maar het was tevergeefs, ik had geen inspiratie en bovendien geen motivatie om iets schrijven. Nu zijn we alweer 2,5 jaar verder en hoewel ik zeker geen losbol ben, kan ik bevestigen dat mijn huidige leven wel een stuk blogwaardiger is. 
Eergisteren was ik bijvoorbeeld rustig aan het werk, ik had paskamerdienst en moest dus zorgen voor structuur in de chaos die mijn klanten dagelijks met liefde voor ons creëren. 
Ik bonjourde net een klant een vrijgekomen paskamer in toen de lichten ineens heftig begonnen te knipperen. “Wat was er toch aan de hand? Niets ernstigs toch?”

AngerRustig zei ik tegen de bezorgde klanten dat het geknipper vast zo weer over was, niet meer dan een technisch probleem. Plotseling hoor ik echter dat de manager tegen wachtende klanten bij de kassa zegt dat ze het gebouw moeten verlaten in verband met hun eigen veiligheid… Mijn collega komt de paskamer ingesneld om dit bericht aan de overige klanten door te geven.  Met kleren, zonder kleren, whateverals het maar naar buiten ging, en op hoog tempo alsjeblieft! De lange rij vrouwen keek me met smekende ogen aan, “pas alsjeblieft op mijn kleding zodat niemand het pakt” zeiden ze. Natuurlijk beloofde ik dat ik de kleding met mijn leven bewaken zou, en bleef staan terwijl ik toekeek hoe de klanten naar de uitgang vertrokken. Trouw wachtte ik bij de kleding, want ik ben een persoon van mijn woord en ik was bovendien niet van plan een vrouwenoorlog te ontketenen, dat gaat namelijk snel in een winkel zoals de onze. Maar de realitycheck kwam al snel: “CIN, jij moet ook de winkel uit!” “O.” 
Met lede ogen verlaat ik dan het pand en kijk toe hoe de brandweer met veel bombarie aankomt, er was dus brand. Brand notabene, de eerste in mijn hele leven. (Zoals ik al zei, in mijn leven gebeurde er nooit wat) Door het snelle handelen van het personeel en de brandweer kreeg de brand geen kans om te escaleren en was het vuur in no time weer uit. Voor ik het wist stond ik weer binnen kleding te vouwen met een lach op mijn gezicht als vanouds: “Cin, heb je binnenpret?” 
Haha, ze moesten eens weten!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s